Πρεμιέρα για τη βδομάδα αυτή με τις ‘Φονικές Μηχανές’ στο είδος του science fantasy και πιο ειδικά στο είδος του steampunk. Ένα είδος που δεν εμφανίζεται συχνά στις μικρές ή τις μεγάλες οθόνες, οπότε παλιώνει στις συνειδήσεις του κοινού αργά, σαν ‘καλό κρασί’. Μιλάμε για ένα είδος που ξεκίνησε ως υποείδος της sci-fi λογοτεχνίας και εξαπλώθηκε και σε άλλα μέσα, όπως μουσική, ταινίες, video games, μόδα, ακόμη και DIY με συμβουλές σε περίπτωση πυρηνικής καταστροφής! Φλερτάρει έντονα με Βικτωριανές ατμόσφαιρες, ως φουτουριστική εκδοχή τους, με επίκεντρο την τεχνολογία που έχει επικρατήσει σε επίπεδο πρώτης βιομηχανικής επανάστασης και εξελίσσεται εκτός υπολογιστικών κυκλωμάτων, χάρη στη δύναμη του ατμού.
Στον κινηματογράφο, πέρα από μικρές επιλογές στο θέμα γκαρνταρόμπας, οπτικών στοιχείων ή το κρυφό όπλο του κακού, το steampunk είναι δύσκολο να εμπνεύσει εξ’ ολοκλήρου τη δημιουργία του κόσμου μιας ταινίας, πέρα ίσως από ιαπωνικά animation, κόμικς και άλλα ‘obscure’ μέσα της pop κουλτούρας, όπως αυτά που προαναφέραμε. Προσωπικά, θυμάμαι το ‘Wild Wild West’ (1999) να το παίρνει σε τέτοιο βαθμό στα σοβαρά.  Άλλωστε και οι ‘Φονικές Μηχανές’ βασίζονται στη ‘Mortal Engines’ τετραλογία που Philip Reeve που έχει κάνει αίσθηση στους αντίστοιχους λογοτεχνικούς κύκλους εδώ και πάνω από μία δεκαετία. Οπότε, όπως ήταν αντιληπτό από το trailer, η ταινία θα έπαιζε το παιχνίδι εκ του ασφαλούς, απευθυνόμενη κυρίως σε νεανικό κοινό που εισάγεται πιθανότατα για πρώτη φορά στο συγκεκριμένο είδος.
Εδώ, λοιπόν, έχουμε μια Ευρώπη ως post-apocalyptic πεδίο, μετά από τον καταστροφικό ‘Πόλεμο των Εξήντα Λεπτών’ μέσω υπερ-όπλων. Αιώνες μετά, απομεινάρια του ανθρώπινου είδους, στιβαγμένα σε κολοσσιαίες κινητές πόλεις, περιπλανιούνται σε ρημαγμένους τόπους, μέσω γης, θάλασσας και αιθέρων, χάρη στην ιδιαίτερη μηχανική που ανέπτυξαν, αναζητώντας πόρους, προηγμένη τεχνολογία των αρχαίων ή άλλες πόλεις για να ‘κανιβαλίσουν’, όπως κάνει το θηριώδες ‘Λονδίνο’. Όποιος μάλιστα θυμάται τον ‘Υδάτινο Κόσμο’ (1995) θα μπει κατευθείαν στο κλίμα. Σε αυτό το background, ακολουθούμε την Hester Shaw (Hera Hilmar), σε μια πικρή αλλά απλοϊκή ιστορία εκδίκησης, τον Thaddeus Valentine (Hugo Weaving – Matrix, Lord of the Rings) στην αναζήτησή του να γκρεμίσει με κάθε (υλικό ή ηθικό) κόστος το τείχος που έχουν χτίσει όσοι έχουν απορρίψει την λογική των κινητών πόλεων, και τον Tom Natsworthy (Robert Sheehan) να έχει μπλέξει μεταξύ αυτών των δύο, προσπαθώντας κι αυτός να ανακαλύψει την ταυτότητά του μεταξύ άτολμου ιστορικού και ριψοκίνδυνου πιλότου.
Ποιος καλύτερος φυσικά από το να αναλάβει τη μεταφορά του από τον (παραγωγό πλέον) Peter Jackson μαζί με την ομάδα παραγωγής του ‘Άρχοντα των Δαχτυλιδιών’.
Ο Christian Rivers περνάει με πολύ καλές επιδόσεις το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, καθώς η εισαγωγική σκηνή με το κυνήγι του Λονδίνου με σκοπό κυριολεκτικά να καταβροχθίσει τη ‘μικρή βαυαρική πόλη’ μας αφήνει με το στόμα ανοιχτό και η μουσική του Junkie XL, είναι πραγματικά επική, ειδικά στα σημεία με εμφανίσεις υπερ-όπλων, αν και κάποιες φορές κουράζει με την έντασή της.
Καλώς ή κακώς, η πρόκληση με μια τέτοια παραγωγή είναι να αποφασίσεις τι θα μείνει εκτός από το περιεχόμενο του βιβλίου για λόγους χρόνου, χώρου και στόχου. Αυτό δημιουργεί αφηγηματικές ασυνέχειες από τη μία, από την άλλη κάνει πιο σφιχτοδεμένο το ρυθμό δράσης με στόχο το νεανικό κοινό όπως προείπαμε.
Ναι, αν εξαιρέσουμε τα βασικά ονόματα, οι υπόλοιποι ηθοποιοί έχουν διακοσμητική παρουσία. Τα σημεία που εξηγούν και ζωντανεύουν τον κόσμο δίνονται σχεδόν με cameo εμφανίσεις, αφήνοντάς σε μόνο να φαντάζεσαι τι οδήγησε σε όλα τα οπτικά και ακουστικά ‘tropes’ που σου πετάγονται ξαφνικά. Ίσως, όμως, να ασκεί και μια γοητεία αυτό. Πραγματικά, σε ‘γαργαλάνε’ τα υπονοούμενα με τις πολιτικές διαστάσεις της ιστορίας, ειδικά σαν αλληγορία στη σημερινή όλο και πιο εθνικιστική Ευρώπη.
Όμως, ας τα αναζητήσουμε αυτά στα βιβλία, καθώς η ταινία αν και εντελώς προβλέψιμη σεναριακά (όσο και τα παλιά Star Wars), πετυχαίνει το στόχο της ως προς την πρώτη εντύπωση. Ειδικά η σκηνή που εισάγονται ταυτόχρονα οι δύο χαρακτήρες: της επικηρυγμένης ‘πιο-badass-πεθαίνεις’ αντιστασιακής ‘Anna Fang’ που ερμηνεύει η Κορεάτισσα τραγουδίστρια Jihae και το ζομπυ-Terminator ‘Shrike’ από έναν ανατριχιαστικό Stephen Lang όπου γίνεται O Χαμός, καταλαβαίνεις ότι αυτό ήρθες να δεις.

Advertisement

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ